กาพย์ห่อโคลงถวายความอาลัย

กาพย์ห่อโคลงถวายความอาลัย

ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทร์มหาภูมิพลอดุลยเดช

เนื่องในโอกาสบำเพ็ญพระราชกุศลปัญญาสมวาร  ครบ ๕๐ วัน

                                           องค์ภูมินทร์สั่งฟ้า             ลาไกล

                                    นองท่วมน้ำตาไหล                  ทั่วหน้า

                                    คิดถึงพ่อดวงใจ                       หดหู่

                                    แสงส่องดับโลกหล้า               สู่ห้วงพิมาน

เจ็ดสิบ ปีครองราชย์                ธ เปรื่องปราชญ์ ในทุกด้าน

            ทุกถิ่น ที่กันดาร                                  เหนืออีสาน ใต้กลางไป

            เสด็จ ทุกถิ่นที่                                     ชุบชีวี ประชาไทย

            เสโท  หยาดหยดไหล                          ภูวไนยฟื้น ผืนแผ่นดิน

            โครงการ ทั่วทุกทิศ                             เปลี่ยนชีวิต การอยู่กิน

            โหยหิว หายหมดสิ้น                            ทั้งแผ่นดิน ผาสุกกาย

            ราชา องค์ทรงธรรม                             อบอุ่นล้ำ บารมีไกล

            ปกเกล้า เหล่าข้าไท                             ร่มเย็นใน บ้านของเรา

                                                จารึกในแผ่นหล้า         ปฐพี

                                    ไทยมุ่งสืบความดี                    ท่านให้

                                    สำนึกแน่วสามัคคี                   อบอุ่น

                                    มอบแด่ทรงธรรมไท้                สู่ด้าวแดนสรวง

น้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณตราบนิจนิรันดร์

ข้าพระพุทธเจ้า นางราวัลย์  ชูชาติวรรณกุล

๑ ธันวาคม ๒๕๕๙

เข้าวัดเพราะแม่นำทาง

                         

                      เข้าวัดและกอบสุข           

                              นิระทุกข์เจริญใจ

                      ทิ้งสิ่งสิหมองไหม้            

                              ระอุกายและปล่อยวาง

                      แม่เราสินำบุญ               

                              ทนุหนุนให้ถูกทาง

                      ครอบครัวมิอ้างว้าง          

                              ก็สว่างในทางเดิน

                      ขอบคุณพระในบ้าน         

                              เยาวมาลย์น่าสรรเสริญ

                      กราบเท้าพระแม่เทอญ     
                              สติแผ้วประนมกร

                                         อินทรวิเชียรฉันทร์ ๑๑   
                                             ๒๔ ตุลาคม ๒๕๕๙

สิ้นในหลวงรัชกาลที่เก้า

ขอถวายกราบบังคมก้มแทบบาท        อภิวาทพระวิญญาณพ่ออยู่หัว

อัสสุชลรดพสุธาฟ้ามืดมัว                           สั่นระรัวเศร้ากำสรดสลดใจ

แถลงการณ์สื่อสารสังหารจิต                       ทุกชีวิตชาวประชาสะเทือนไหว

พระภูมินทร์สิ้นแล้วแกล้วชาวไทย                 เสียงร่ำไห้รำพันพิลาปครวญ

เร็วยิ่งนักมาถึงวันนี้แล้ว                             ร่มโพธิ์แก้วนิราศไปให้กำสรวล

องค์จอมราชปราชญ์ธาตรีชนทั้งมวล             ข้าบาทล้วนสำนึกคุณอนันต์

พระเจ้าอยู่หัวในพระบรมโกศ                     จงมโนชญ์เสด็จด้าวแดนสวรรค์

รักของพ่ออยู่คู่หล้านิจนิรันดร์                      โอวาทท่านจะยิ่งใหญ่ไม่เลือนเอย

                      ขอน้อมเกล้าฯ ส่งเสด็จพระองค์ สู่สวรรคาลัย

                                  ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
                                  ข้าพระพุทธเจ้า   นางราวัลย์  ชูชาติวรรณกุล

                                                             ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๙  เวลา ๒๓.๐๐ น.

                   

                   

รกหญ้าหรือรกใจ

                                 อันพงหญ้าป่าชื้นย่อมดื่นหญ้า   ชุ่มธาราฉ่ำฝนจนดกเขียว 

                            แต่ขัดใจคนอยู่เลยจริงเจียว           ต้องลงเคียวเกี่ยวหญ้าหายคาใจ
                            อันใจรกพกไว้ภายในขุ่น               ชุลมุนวุ่นจิตไม่สดใส
                            ให้หยุดคิดค้นลึกถึงข้างใน             กำหนดใจอย่ากระโจนลงตะกอน 
                            ถ้าทำได้เช่นนี้จึงสงบ                  ท่านจะพบความสุขตามคำสอน
                            รกพงหญ้าหาเครื่องตัดตามขั้นตอน   ลดรุ่มร้อนบั่นทอนใจให้นิ่งตรอง

                        

คันใจจริง

          อยากร้องไห้ทุกวันปั้นปอสี่        อีกทั้งมีขำขันให้ได้หัว 

แต่อย่างนี้ทุกวันครูแสนกลัว               เพราะเจ้ามัวทำสิ่งใดไม่รู้เลย

วันนี้สอนเพื่อสรุปขึ้นเรื่องใหม่            โอ้ไม่ไหวต้องทำใจกล้าเปิดเผย

จะสอนเจ้าอย่างไรครูไม่เคย                พอครูเอ่ยเรื่องใดใดเจ้าไม่รู้

เกือบทั้งห้องผองเพื่อนทั้งสิบห้า          อีกดวงตาบ้องแบ๊วของหนูหนู

ทั้งควบกล้ำอักษรนำคลำงูงู                มีทั้งผู้ไม่รู้กลุ่มไตรยางค์

วิงเวียนเอ๋ยวิงเวียนเปลี่ยนการคิด        ตัวครูผิดกระบวนสอนไม่สว่าง

หุหุหุ!!! คันใจหนอขอปล่อยวาง          ค่อยค่อยสร้างเจ้าต่อไปเด็กไทยเอย

ความปรองดองสมานฉันท์ สร้างสรรค์ชาติ

                            ในวันนี้อยากเห็นคนมีรัก         ให้ดวงพักตร์เปี่ยมสุขทุกข์ห่างหาย

มีแต่ความร่มเย็นเป็นสุขกาย              ไม่แบ่งฝ่ายย้ายทิศผิดกระบวน

          สังคมไทยแท้ของเรามีความร่มเย็นเป็นสุขทุกคืนวันมาช้านาน  มีความอบอุ่น เอื้อเฟื้อเกื้อหนุนกันมา  จนอยู่ในสายเลือดของความเป็นไทย  คนไทยมีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะร่วมกันอย่างมีความสุข  และแล้ววันหนึ่งก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิด คือคนไทยเกิดการทะเลาะกันเอง ด้วยข้อคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลของตนเอง ไม่ยอมรับซึ่งกันและกัน มีแต่ความเคืองขุ่น ด้วยคำพูดของแต่ละฝ่าย คนไทยจึงมีแต่ความทุกข์ และความหวาดระแวงว่าใครจะเป็นคนอยู่ข้างฝ่ายใด

          ปัญหาความแตกแยกในสังคมไทยนี้ ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของบ้านเมือง  ต่อความสงบสุขของประชาชน  และต่อความเชื่อมั่นของนานาประเทศ  ลึกๆ แล้วคนไทยทุกคนมีแต่ความระทมทุกข์

อยู่ในจิตใจ

                             ถ้าคนไทยไม่รักกันมันคงสิ้น          ผืนแผ่นดินถิ่นที่อยู่อาศัย

                    เคยร่มเย็นเป็นสุขทุกข์ห่างไกล                ต่อนี้ไปจะอยู่ได้อย่างไรกัน

          เราคนไทยทุกคน ต้องมีความปรองดอง คือประนีประนอม ยอมกันบ้าง  ยอมรับข้อคิดเห็นที่แตกต่างกันด้วยไมตรีจิต  มีความเคารพในความแตกต่างทางความคิด ความแตกต่างทางวัฒนธรรม เชื้อชาติ ศาสนา แล้วร่วมใจกันสร้างความสมานฉันท์ คือความพอใจร่วมกัน และมีความเห็นพ้องกัน  ถึงเวลาแล้วนะที่คนไทยทุกคน ต้องรักบ้านเมืองของเราเหนือข้อขัดแย้งใดใด 

          เราควรร่วมมือร่วมใจกันเสียสละเพื่อส่วนรวม และใช้หลักคุณธรรมในการคิด และการกระทำทุกๆ ด้าน ในการดำเนินชีวิตของเรา  คนเกิดมาแล้วก็จะต้องละจากโลกนี้ไปด้วยกันทั้งสิ้น ซึ่งไม่ทราบได้ว่าเมื่อใด สิ่งที่จะเป็นที่พึ่งได้ก็คือความดี ที่สะสมไว้ตั้งแต่ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น ถ้าทุกคนคิดแบบนี้ ต่างคนต่างก็จะเป็นคนดี  มีเมตตาต่อกัน เกื้อกูลซึ่งกันและกัน  ไม่ประทุษร้ายกันด้วยกาย ด้วยวาจา

ประเทศไทยของเราก็จะเป็นประเทศที่น่าอยู่ เพราะมีแต่คนดี  คิดดี พูดดี ทำดี  เราต้องร่วมกันพัฒนาสร้างสรรค์ชาติไทยของเราให้เจริญรุ่งเรือง เพื่อซ่อมแซมสังคม และก้าวเดินไปในสากลอย่างมีความสุขแบบวิถีไทย  ความปรองดองสมานฉันท์ สร้างสรรค์ชาติ 
                                                                                          ราวัลย์  ชูชาติวรรณกุล

เพลงมาร์ชโรงเรียนเทศบาล 6 ( วัดป่ารวก )

             โรงเรียนเทศบาล 6 วัดป่ารวก                    มุ่งคิดบวกสร้างสังคมสมศักดิ์ศรี

สีม่วงขาวพราวเด่นมากไมตรี                                  เราน้องพี่มีมารยาทอันงดงาม

             กิริยาวาจาดีเป็นที่หนึ่ง                            จิตสูงซึ้งเคารพครูคู่สยาม

ม่วงหนักแน่น เอื้อเฟื้อ ในทุกยาม                            ขาวแสนงามบริสุทธิ์สถาบัน

            พวกเราเก่งล้ำเลิศเชิดศักดิ์ศรี                      ทั้งดนตรีกีฬาสมานฉันท์

วิชาการคู่วินัยให้ชีวัน                                           สร้างสรรค์อนาคตอันก้าวไกล

            มากันเถิดน้องพี่สีม่วงขาว                          ร่วมสร้างชื่อพราวพร่างอย่างสดใส

เป็นพลังสร้างสังคมสมเป็นไทย                                ให้ยิ่งใหญ่คู่นครเขลางค์เมือง

            อยู่แห่งหนที่ไหนให้มีรัก                             แจ้งประจักษ์เทศบาล 6 แสนฟุ้งเฟื่อง

เราทุกคนลูก ท.6 จะรุ่งเรือง                                    แสนปราชญ์เปรื่องการศึกษาพาเจริญ

            ท. 6 ก้าวไกลไปข้างหน้า                            การศึกษาพัฒนาสู่จุดหมาย
ธงม่วงขาวพร่างพลิ้วแสนเพริศพราย                          ตราบชีพวายเราหวงแหนแดนนี้เอย 

                                                   Mamomcandy  แต่งเนื้อร้อง เมื่อ พ.ศ. 2553
                                                   ธราพงษ์  เกิดเวียงใหม่       ขับร้องและทำนอง